قلب خويش را بگشاي
بگذار تا تپش مهرباني تو، در زمين جاري باشد
و هرکه را مي بيند سيراب کند
دست هاي خود را در نوازش، مهربانتر کن
و بگذار تا هر نهالي را درخت سربلندي سازد.
روح خود و جسم خود را،
گرفتار عصبيت و خشم نکن...
روزگار تلخ مي گذرد و آنچه از تو مي ماند،
عمر خسته است.
پس در اين ثانيه ها
از خويشتن خط نوشته اي به جاي بگذار
از مهر، از عشق و از وفا
از انسانيت و دوست داشتن
--------------
م.ح.چ. 2016/04/25
برچسب:
نویسنده: کیانوش صالحپور
تاريخ: سه
شنبه
23 شهريور
1395 ساعت: 14:07